1 | lipiec 2023 | (4)

1. dzieje się [prasówka]

Król pedantycznej precyzji i naczelny dostawca estetycznych uniesień powraca do kin. Wes Anderson, znany ze swojego autorskiego, cukierkowego stylu, dokłada wszelkich starań, aby i tym razem móc zatracić się w jego produkcji. Asteroid City, najnowsze dzieło twórcy, osadzono w estetyce lat 50., w których dzieje się akcja. Choć z początku film skupia się na dorocznej konwencji młodych naukowców, wątek ten szybko okazuje się być jedynie preludium do odkrywania głębszych, rządzących obrazem relacji. Pod płaszczykiem komediodramatu, reżyser zaprasza widza w podróż po krainie nostalgii, dziecięcych marzeń i retrofuturystyczny wrażeń.

Wes Anderson od początku kariery skrupulatnie wypracowuje charakterystyczną dla siebie estetykę. Tworzy filmy pastelowe, gdzie kadry zyskują komiksowe oblicze, a scenografia odgrywa piekielnie ważną rolę. Fabuły są wielowątkowe, dynamiczne, niekiedy kuriozalne. Czy jest w tym wszystkim reguła? Otóż motywy, niezmiennie zajmujące reżysera, często oscylują wokół relacji rodzinnych, nieszablonowych osobowości czy podkreślania jednostkowej wyjątkowości, nawet tej nierozumianej. W Asteroid City nie brak tematów trudniejszych, jak śmierć i żałoba, od których Anderson nie ucieka, a próbuje je oswoić. Z drugiej strony, pełno tam lekkiego, groteskowego humoru, zawartego w dialogach bohaterów, znajdujących się absurdalnym trafem w tym samym miejscu i czasie. Niezależnie od tego czy widzem jest zagorzały fan twórcy czy osoba niedoświadczona w jego produkcjach, film stanowi nie lada gratkę dla obu grup. Dlaczego? W unikalny i tylko sobie właściwy sposób gwarantuje wszystkim niespotykaną ucztę dla duszy oraz bajeczną rozkosz dla oka!

2. w czym do ludzi [co nosimy]

Wyczekiwany z utęsknieniem najgorętszy okres w roku, choć sprzyja plażowiczom i żądnym upałów wakacjowiczom, niekoniecznie musi wywoływać radość u osób, spędzających swoje lato w mieście. Przepocona garderoba potrafi być niemałą udręką tych, których codzienny pracowniczy dress code zobowiązuje do trzymania sztywnego fasonu i klasy. Na horyzoncie widnieje jednak trend, który za sprawą prostych rozwiązań jest w stanie nadać stylizacjom lekkości, nawet w najbardziej upalne dni. Summer in the City Style to propozycja ubierania się w sposób odpowiedni do pogody i skrojony na miarę nowoczesnych upodobań. Spolszczając, mamy do czynienia z "Latem w Miejskim Stylu" - zwiewnym, subtelnym i ponadczasowym.

Stylistyką może zainspirować się każdy, ponieważ jej celem jest nie tylko wskazanie alternatywy dla monotonnego biurowego ubioru. Proponuje ona również, aby stereotypowo kojarzone z wakacjami egzotyczne i pstrokate printy zamienić na bardziej szykowne zestawy. Jakie są zatem sztandarowe punkty w przewodniku po zasadach miejskiej elegancji? Prym wiodą przewiewne lniane zestawy. Wtórują im dzienne sukienki, niekoniecznie przeładowane plażowymi nadrukami. Równie silnie przebijają się garniturowe jednorzędowe kamizelki, które noszone na gołe ciało, wypierają klasyczne koszule. Akcesoria spod znaku Summer in the City Style definiują plecione torby oraz skórzane wiązane sandałki. Jeśli chodzi o paletę barw, nie jest zaskoczeniem, że to odcienie neutralne najlepiej współgrają z letnią sylwetką - odbijając światło nie tylko redukują ryzyko przegrzania organizmu, lecz także nie rzucając się przesadnie w oczy, wysuwają na pierwszy plan czyjąś osobowość.

3. mały człowiek w wielkim świecie [przyziemnie o sprawach wielkich]

Ponadczasowa historia Arielki doczekała się kolejnej ekranizacji. Choć w andersenowskim oryginale, a więc baśni z 1837 roku, to niespełniona miłość i niezłomne poświęcenie bohaterki stanowią siły napędowe utworu, w najnowszym remake'u reżyser Rob Marshall znacznie poszerza spektrum poruszanych problemów. Film podkreśla ciekawość poznawczą syrenki, którą pragnienie doświadczenia życia wśród ludzi prowadzi przez fascynują drogę ku odkrywaniu własnych ograniczeń, a także możliwości. Musical opowiada o poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi, gdzie strach i lęk przed nieznanym odgrywają drugoplanowe role. Dlaczego zatem to temat rasizmu tak silnie przebijał się w reakcjach na ogłoszenie obsady produkcji? Zdawałoby się, że we współczesnej, tak różnorodnej rzeczywistości dyskryminacja ze względu na kolor skóry nie powinna zajmować już miejsca.

W sieci zawrzało, gdy postać Arielki przyznano Halle Bailey. Charyzmę i talent młodej Amerykanki w wielu nieprzychylnych wypowiedziach przyćmiły zastrzeżenia, co do jej karnacji. Do sztandarowych argumentów osób, wypowiadających się w negatywny sposób należą: nieadekwatność wobec utrwalonego disneyowskiego wizerunku oraz przesadne włączanie osób z grup mniejszościowych do świata sztuki i kultury. Fundamentem takich twierdzeń zdaje się być silna wierność tradycji, nienadążająca jednocześnie za zmianą społeczną i wartościami, które kultywują pokolenia najmłodsze. A wyższość białego człowieka to już zwykły frazes, pustosłowie. Dla dzisiejszych społeczeństw bardziej liczą się szacunek i postawy równościowe, gdzie pogląd, że to nie wygląd determinuje wartość człowieka, jest stale na fali wzrostowej. Warto więc, aby o ocenie Małej Syrenki z 2023 roku zaświadczył faktyczny odbiór prezentowanej tam gry aktorskiej aniżeli powierzchowna krytyka, opierająca się jedynie na aparycji bohaterów. 

Uwaga, spoiler: Halle Bailey na ekranie rządzi!

4. ballady modowej brygady [trendy z pokazów]

Zainspirowani bezkresem mórz i oceanów, projektanci postanowili zalać nas tego lata motywami bezpośrednio związanymi z podwodnym światem. Wielość morskich odniesień, gdzie prym wiodą syrenie fasony, baczni obserwatorzy mody zdążyli już wyodrębnić spośród innych trendów sezonu. Obfitujący w połyskujące zdobienia, holograficzne materiały i perłową biżuterię styl ochrzcili mianem Mermaidcore. 

Oceaniczna estetyka bije w tym roku rekordy popularności, jednak jej przejawy już od dawna kiełkują na rynku, stopniowo umacniając się w konsumenckiej świadomości. Spójrzmy chociażby na plisowane niczym fale tkaniny, cekinowe, przypominające łuski zdobienia czy słynne suknie ślubne zwężane na biodrach, a rozszerzane u dołu niczym syreni ogon. Dziś trend jednak znacznie ewoluował. Pojawia się jako temat przewodni całych kolekcji, jak u Blumarine i Versace. Na ulicach przyjął się natomiast w postaci pozbawionych rękawków topów, metalicznych barw, lejących satynowych spódnic czy nawiązujących do kształtu muszli kolczyków i braletek. To nie koniec, ponieważ Mermaidcore zaistniał także w świecie fryzur i makijażu. Królują: efekt zwilżonych włosów oraz cienie do oczu w kolorze morskiej piany. 

Za sukcesem morskiego trendu stoi nie tylko zbliżająca się fala upałów. Mówi się, że uniwersa mody i sztuki niezmiennie się przenikają, co w formie kupowanych przez nas dóbr ma odzwierciedlenie w rzeczywistości. Współcześnie, przemożny wpływ na kształtowanie się wizji projektantów ma także sama popkultura. Zdaje się, że premiera najnowszego filmu o przygodach Ariel nie pozostaje bez znaczenia w kontekście rosnącej popularności nurtu Mermaidcore.

5. z polskiego podwórka [co słychać w kulturze]

Nieopodal Wrocławia we wsi Domanice XVIII-wieczny pałac zyskał nowego właściciela. Marzenie o posiadaniu zamku spełnił aktor Maciek Musiałowski, odtwórca głównej roli w filmie Sala samobójców. Hejter, uzdolniony muzyk i artysta teatralny. Jak sam wspomina, o podobnym miejscu śnił od zawsze, jedynie czekając na odpowiedni impuls i dogodną okazję do jego zakupu. Choć dla jednych całe przedsięwzięcie mogłoby wydawać się czymś zuchwałym, Maciej od dziecka przejawiał cechy marzyciela, twórcy, idealisty. Zamiłowanie do piękna wyniósł ze stron rodzinnych, a już jako dorosły człowiek, wytrwale pracując na osiągnięcie celu, postanowił zrealizować upragniony projekt o posiadaniu zamku, który nazywać będzie domem.

Przestrzenią aktor chciałby się jednak dzielić, wypełniając ją sztuką i talentem. Docelowo pałac ma gościć przedstawicieli różnorodnych dziedzin, stanowiąc bezpieczną przystań dla swobodnego przepływu myśli i pielęgnowania artystycznych pasji. W między czasie, aby pozyskać dodatkowe fundusze oraz przedstawić zamek przyszłym rezydentom, Musiałowski planuje zorganizować na jego terenie Festiwal Sztuk Zjednoczonych. Pod szyldem „By artist for artist” pragnie scementować marzenie o przenikaniu się potencjałów osób na codzień związanych ze światem kultury, zapraszając je w swoje progi. 

Całość jawi się dość brawurowo, lecz i pomysłodawca podchodzi do projektu z oddaniem. Pokornie podejmuje się tematu renowacji, a tym samym nie przeraża go obecna surowość miejsca i efekty wieloletniego zaniedbania. Droga do celu długa, niemniej wynagradzająca. Bo czyż każdy rodzaj sztuki nie wymaga czasu oraz poświęceń? Vive l'art!